* به خـوشآوازیات، گنجشکِ سینـه ارغوانی! بگـو از قافِ هر پـرواز ِ خود.. تا میتوانـی بگـو از شبپریدنها.. که چشمانت چه دیده تلنـگرها بـزن بر دل.. که از خـوابم پَـرانی بگـو از عمـق ِ ناپیـدا.. کمرکـشها و اوجـش بخوان آنسان که در ژرفایِ گوشِ جان بمانی بگو از پـرده در پـرده، چـم و پیـچ و غریوش که ناکـوکتار...

محکِ رابطــهها... * تا وقـتى عشـق المـاسِ درخشـانى است زینتبخـشِ ويتـرينِ رابطـه، آغازهايـمان را پايانى جز سوختـن و تكرار در تكرارى از نـو نخواهد بـود! @ ٣/ ١٠/ ٩٦ @ * ناگهانی که در هنگامۀ سِـتایش و خَرامـش ابرهاى تنيـده در هم -بىبارانى نطفهدار- به تازيانۀ تگرگيـن ِ بـاد رم كردند و ناپدید شدند، پاره...

دَ َ َ َ ََ ََ َ َشـت! ای که در خاطِرمان سبـزیّ ِ ایّـام ِ اساطیـر ِ تو جاویدان است، کاش آن سرخـی ِ شیـرینِ روان در رگِ تـــو اینچنین تلـخ به زردابۀ صفرایِ من و او و هواخـواه.. نبود؛ و سپیـدایِ سپیـدار ِ نشـاط انگیزت مأمنِ کرکـس و بـوم و زاغِ طمّـاع نبود. ای سیهچرده به سـودایِ اَیادیّ ِ ستـم! کاش آن...

1 پتکِ شـرورِ شعـورت نای از پایِ فضولِ حضورم چه ناعادلانه گرفت! 2 آزادگانِ سـرباز قربانیِ همارۀ جنگِ تعصباند! 3 مورِ عشق و احساس با چکشهای عقل و وسواس میخ ِ ایسـتایِ دیوار نمیشود! 4 مزن پتکِ جبـرِ غـرور به پاهای مـورِ غیـور که بال و پر ِ همّت-آزادگی نشاید به گوری بماند به زور 5 اختیارِ ماست اندک، هم...

کتاب سعی دارد در داستان اصلی که رُمان با آن آغاز می شود و بعد در داستان های دیگری که در درونش شکل می گیرد، به ترتیبی زیبا و حساب شده، عشق را به تصویر بکشاند (چه از جهت روند تاریخی اش در داستان و چه ردیف و مرتبه ای که خود نویسنده برای بیانِ سیر تکمیلی آن درنظر می گیرد)، و انگار که از دغدغه های نوی

با سلام در ادامۀ نقد تحلیلی توصیفی در شماره های پیشین، اینک قسمتی دیگر را تقدیم میکنم: یکی از نکتههایی که میتواند قابل توجه و بررسی باشد و شاید از نظر برخی، ایرادی در روالِ زمانیِ داستان به نظر برسد؛ فاصلههایی است که بینِ زمانِ اجرای نمایش در تماشاخانه است. چون از ابتدا قرار بوده نُه نمایش صورت

تو كه نيستی، شعر هم نيست در كنارِ تو شعری بودم در پرواز، مشتاق قدم زدن زيرِ باران و تماشایِ آب و آيينه! نوشته شده توسط میتــــــرا در جمعه ۱۳ اسفند ۱۳۹۵

* بکش یک خط قرمز روی متنِ "شادی کوتاست" اگر غم را نخواهی، چشم بندی، عمرِ آن تاست! بیـا با دلتـکانـی، ذهـنشـویـی، غـم بمیـران غلـط گیـرِ قضـاها دستِ ما، تقـدیـر با ماسـت! 6/ 3/ 96 @میتـرا@ نوشته شده توسط میتــــــرا در شنبه ۶ خرداد ۱۳۹۶

* تشعشعاتِ ارسالیات هرچند صفحۀ صافِ ذهن را دچار پارازیت میکند تا از بام به چاه اندازد؛ امّـــا بـــدان: تورِ صیّـاد دلِ صوفیِ ما گیرندۀ هر کرکس ِ درمانده یا کبوتر در راه مانده، نیست! ... تلألـؤِ آن ماهی بر آب ِ حوضش نقش میاندازد که بر مدارِ عشـق چرخ

* سیبی را گاز زدم که کالِ کال بود مُصلِحَـش را نیافتم، عمری درد کشیدم! ___________ . . . * کلاهت را نمیخواهم بیا این سایهبان را از سرم بَردار که میخواهم شـوم تبخیـر به زیرِ تابـش خورشیـدِ آزادی ________________ .

* فرهنگیام و کارِ من است جنگی نـرم آتـش که بـه اختيـار شـد، گشتـم گـرم! در راه حق و عشـق و شـرف، آزادی بـی باکـم و از رویِ خـدا دارم شـرم! وقتـی كـه در اختـلال اُفتـد فـرهنـگ، يا سياست ما بشـود: با خـود جنـگ؛ تكليـف من و تو اختيـارِ عمل اسـت! برخیز كشـيم خط به روی هر ننـگ: ننگ است كه ما فِسرده

* شورِ صبـاىِ عشق، نـزولِ شاعرانۀ آيـات خویـش را بر پاىِ اين كبوترِ نامهبرش، چنين خود، هم نوشت و بَست: . . . تــــــو! بيـامـوز كـه: عاشـق باشـى!، و تــو نيـز: راز کارِ کِـشـش عشـق بدان که نيـاز، بَـد گره خـورده به نـاز! - . . . عشق آموخت

روزی پیــرِ عارفـی گفت: هرگز هيـچچيـز را به خودت نگيـر! نه توقـع از كسى داشته باش؛ و نه خود را مجبور به رعايتِ زيادىِ حالِ ديگران كن! و.. و.. و.. امــا، بر پنـدِ اول و قنـدِ کلام ِ اولـش، تأكيـد، دوچنــدان داشت. زيرا اين اخلاق را سبب ساخته شدنِ انسان و تعالیِ او مىدانست. او معتـقد بود: ما آينـ

* حقيـقت همان عشـقِ بخشـنده ... يا نه! ... عشـق همان حقيـقتِ هدايتـگر است؛ كه آرام و مقتـدر مُـدام مىجـوشد و ره مىپـويد و با دسـتانى در جيبِ وسيـعِ انديشـه، خاكِ خواهشـگرى مىجـويد تا دانه دانه بـذرِ نگاهـى نـو را بر شعـر و شعـور و احسـاسش بپاشـاند ... آ